Schemat przepływów finansowych jest mocno zagregowany, w jego skład wchodzą sektory:

I sektor – przedsiębiorstwa (P), należą do niego podmioty dążące do maksymalizacji zysku, wytwarzają dobra prywatne. Siła robocza pochodzi z sektora gospodarstw domowych, które wykonują swoje usługi na zasadach odpłatności. Na rynku sektora przedsiębiorstw rejestruje się tylko te transakcje, które dotyczą działalności bieżącej.

II sektor - gospodarstw domowych (C) obejmuje pracowników wszystkich rodzaji przedsiębiorstw (państwowe, publiczne, prywatne) oraz emerytów i rencistów jak również osoby uzyskujące zarobki z inwestycji kapitałowych. Wydatki gospodarstw domowych mają charakter wyłącznie konsumpcyjny.

III sektor – publiczny (G) obejmuje zarówno państwowe jak również samorządowe instytucje publiczne za wyjątkiem tych, które prowadzą działalność zarobkową. Instytucje państwowe prowadzące działalność zarobkową łączy się z sektorem P. Sektor publiczny czerpie dochody głównie z podatków, opłat oraz kredytu publicznego. Wydatki sektora publicznego uważa się za wydatki bieżące.

IV sektor – inwestycji (I) jest to wyodrębniony pod względem funkcjonalnym zespół podmiotów prowadzących działalność inwestycyjną (czyli część sektora P).

V sektor – bankowo-kapitałowy (B) jest to sektor pośrednictwa finansowego gromadzący nadwyżki kapitałowe oraz rezerwy sektora prywatnego, publicznego i zagranicznego. Zgromadzone środki następnie przekazuje do dyspozycji sektora inwestycyjnego.

VI sektor – zagraniczny (Z) obejmuje eksport i import towarów oraz usług. Wynikami obu tych operacji we wszystkich schematach prezentowane są jako eksport netto tzn. nadwyżka eksportu netto nad importem np.

import > wartość eksportu Þ eksport netto będzie wartością ujemną

W przypadku nadwyżki eksportu nad importem możemy traktować jako lokowanie oszczędności za granicą, zaś nadwyżka importu nad eksportem traktujemy jako oszczędności sektora zagranicznego.